سوگواری درمرگ دوست

دیده گو اشک ندامـت شو و بیــرون فرمــا               دـیدن دیـده چه کـار آیــدم از دوســت جـدا

عوض یـوسف گـم گشتــه چو اخــوان بینید              دیده خوب است به شرطـی که ـبود نابیـنا

گر چه دانـم که نمـی‌یابیش ای مـردم چشــم               باش با اشـک مـن و روی زمیـن مـی‌پیما

در قیـامـــت مگـــرش بـاز ببینــم کـه فتـــاد              در میــان فاصــله ما را زبقــا  تا به فـــنـا

یــاردر قصــرچنــان مایـحـه‌ای ذیـل جهـان              ماکجــــاییـــم و تمـــاشاگـــه دیــــدار کــجا

یــاد آن یــار سفــــرکـــرده محمـل تـابــوت              کانچنـان راند کـه نشنید کـسـش بانـگ درا

رسم پیغـام وخبـرنیست ، مصـیبت ایـنست               به دیاری که سفر کـرد سفــر کـرده‌ی مـا

به چه پیغام کنـم خوش دل آزرده‌ی خویـش               از که پرسم سخن یار سفر کـرده خویـش

                                       □

یادوسـدیاد ازآن عهــد کـه در صحـبـت یـار             خاطری داشتم از عیش جهـان بر خـوردار

نه مـراچهـره‌ای از اشک مصـیبـت خونیـن              نه مــرا ســیـنـه‌ای از ناخـن حسرت افکار

خاطـری داشـتــم الـقـصــه چـوخرم باغـــی              لالــه عـیــش شــکـفـتـه گـل شادی بــر بـار

آه کــان باغ پرازلاله وگل یافــــت خــــزان              لاله‌ها شد همه داغ دل و گلــها هـمــه خــار

برسیــده‌ست درایـن باغ خـزانـــی هـیـهات               کـــی دگــر بلـبل مــا را بـود امـــید بهــــار

بلبلـی کـش قفـس تنـگ و پروبال شـکسـت               به چه امــــید دگـــر یــاد کـــنـد از گـــــزار

گرهمه روی زمیـن شد گل وگـلزارچه حظ              یار چون نیست مرا با گل و گلزار چه کار

یاراگرهست به هرجا که روی گلزاراسـت              گــل گلـــزار که بـی یار بـود مسمـار است

                                  □

کاشکـــی نوگل ما چـون گل بستــان بودی               که چـو رفتـی گـذرش سـوی گلستان بودی

کاش چـاهــی که در او یــوسف ما افکـندند               راه بازآمـــدنــش جانــب کـــنــعان بـــودی

کاشکی آنکه نهـان کشـت ز ما یـک تـن را               بــرسرش راه سـرچـشمـه‌ی حیـوان بودی

شب هجران چه درازاست خصوصااین شب            کاش روزی ز پـس ایـن شب هجران بودی